Een trein vol kinderen.

Kindertransport Westerbork
Kindergezichtjes vol van smart,
grote ogen geheel verward,
hand in hand, zij aan zij,
in een eindeloze rij.

Begeleid door hoge Duitse heren
met in aanslag hun geweren.
Een meisje valt, staat niet snel op,
een duw, een klap en nog een schop.

Al struikelend gaat zij weer staan,
helaas niet snel genoeg gedaan.
Hoe kan het ook, zij is pas vier
en slechts enkele weken hier.

Begrijpt maar niet wat er gebeurt,
waarom zij word meegesleurd.
Haar broertje ziet het, pakt haar hand,
duwt haar zachtjes naar de kant.

Geweren worden snel gericht
slaan het ventje in ’t gezicht.
Verbijsterd terug weer in de rij,
zij sjokken verder, zij aan zij.

De veewagons staan klaar, de deuren open,
weer wordt geschreeuwd, snel, sneller lopen.
Het meisje kijkt nog even om en ziet mij roerloos staan,
over haar besmeurd wangetje biggelt langzaam een traan.

Dan komen zij bij de wagons en wie niet klimmen kan, wordt erin gesmeten.
Hartverscheurend, het gehuil, de bange schrille kreten.
Mamma… waarom kom je niet, waarom ga jij niet mee ?
Pappa… kom toch ook, jullie alletwee ?

Vertwijfeld druk ik m’n handen tegen m’n oren,
dit immens verdriet, ik wil het niet meer horen.
Huilen kan ik niet meer, dit leed is te groot,
aan het einde van de reis wacht hen de DOOD

Gedicht van Riet Peper

Mededeling  van de kampcommandant op 6 juni 1943.

Mededeling van de kampcommandant op 6 juni 1943.

Op  de avond van 5 juni 1943 kregen de gevangenen in Kamp Vught te horen dat alle kinderen van nul tot circa zestien jaar op transport moesten. Ze zouden naar een speciaal ‘Kinderlager’ gaan. De volgende dag werden de namen officieel bekend gemaakt. Moeders en vaders mochten mee. Op 6 juni vertrok het eerste kindertransport. Daarin  zaten kinderen van nul tot en met drie jaar met hun ouders. Op 7 juni vertrok het transport met kinderen van vier tot zestien jaar.

Via Westerbork gingen de kindertransporten naar Polen. Drie dagen en drie nachten waren ze onderweg. Op 11 juni 1943 kwamen ze aan in Sobibor. 3017 papa’s, mama’s en kinderen vonden hun dood gelijk na aankomst.

Een van die kinderen was Mieke Meuleman, drie jaar oud. Haar ouders hadden Mieke onderbracht bij onderduikouders in Voorschoten. De vader had een brief van vier pagina’s meegegeven voor de pleegouders. Daarin stond hoe Mieke was. In de brief stonden ook dingen die je  bij de keel grepen. ‘Hoe pijnlijk het is om je kind aan een vreemde mee te geven, omdat de situatie te gevaarlijk was.’ De ouders van Mieke besloten uiteindelijk om Mieke terug te halen naar hun eigen onderduikadres, omdat ze hun leven zonder hun kindje niet konden voorstellen. Het pleeggezin was hier tegen.

Het gezin werd kort hierna gearresteerd, omdat ze werden verraden. Mieke en haar moeder werden op het Kindertransport van 8 juni 1943 vanuit Vught gezet. Een maand later kwam haar vader aan in Sobibor. Daar werd het gezin vermoord.

Bron: kampwesterbork.nl

Bron: kampwesterbork.nl

Meer dan 1800 kinderen zijn vanuit Kamp Vught op transport gezet. In Kamp Vught staat een monument om die kinderen te herdenken. Van de 1800 staan 1269 namen op het monument.

Het monument ter ere van de Kindertransporten.

Het monument ter ere van de Kindertransporten.

DSCN7054

DSCN7050

DSCN7051

Volgende week heb ik een afspraak  met Lotty Huffener-Veffer. Haar zusje zat in een van die Kindertransporten.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s