‘Het is nu zeventig jaar geleden en het is net alsof het droom is’

Lotty Huffener (93 jaar) woonde met haar vader, moeder en zeven jaar jongere zusje Carla in Amsterdam. Ze waren Joods, maar deden niet veel aan het geloof. Toen de oorlog in Nederland uitbrak was mevrouw Huffener negentien jaar oud.

Lotty Huffener  Bron: Joodsekindereninkampvught.nl

Lotty Huffener
Bron: Joodsekindereninkampvught.nl

Lotty Huffener nu.

Lotty Huffener nu.

Op 11 januari 1943 werd Lotty opgehaald. Iedere keer werden er mensen opgehaald, meestal in groepen. Op die avond, om 20:00 ‘s avonds, werden de diamantbewerkers opgehaald. Mevrouw Huffener was een diamantbewerker. De bezetter dacht dat de diamantbewerkers voor hen konden werken, maar dat is allemaal mislukt. Haar ouders en haar zusje werden later die avond opgehaald.

Het gezin kwam terecht in de Hollandse Schouwburg. Het was daar ongelofelijk druk. Dezelfde avond werd de familie op de trein gezet naar Kamp Vught. Het kamp lag ver van het station af. Ze moesten die weg lopen. Rond middernacht kwam het gezin van mevrouw Huffener aan in Kamp Vught. ‘Het kamp was toen nog niets, het bestond slechts uit twee barakken.’ ‘Er waren vreselijk veel mensen, waaronder ook veel kinderen en oude mensen. Die moesten allemaal geholpen worden.’

De mannen werden gelijk gescheiden van hun gezinnen. Mevrouw Huffener zat eerst met haar moeder en haar zusje in een barak. Ongeveer een week later gingen de kinderen en de ouderen naar aparte barakken. ‘Zo zaten we alle vier gescheiden.’ Je zat met ongeveer honderd mensen in een barak, maar er gingen steeds mensen weg of er kwamen weer nieuwe mensen bij. ‘Het was er echt vol.’ ‘Je wist niet wat er ging gebeuren, dat zorgde voor angst.’ Als er iemand down was, beurden de andere gevangenen diegene op.

Op 5 juni 1943 kreeg het gezin van Lotty Huffener te horen dat haar zusje Carla op de transportlijst stond, ook wel het Kindertransport genoemd. Een ouder moest sowieso mee, dat was meestal de moeder. Haar vader besloot ook mee te gaan. Mevrouw Huffener voelde zich , ondanks dat zij alleen in het kamp achterbleef, niet in de steek gelaten. De moeder van mevrouw Huffener had gezegd dat zij in Kamp Vught moest blijven voor als ze terug zouden komen. ‘Mijn moeder had nog het idee dat ze terug kwamen.’ Mevrouw Huffener heeft de dag daarvoor nog wel afscheid kunnen nemen. ‘Het was heel stiekem.’

Op 7 juni 1943 vertrokken haar vader, moeder en zusje naar Sobibor. ‘Het was heel erg.’ Mevrouw Huffener wist dat het niet goed was. ‘Wat moesten ze met die baby’s in Duitsland?’ Bij aankomst in Sobibor werden haar moeder, vader en zusje gelijk vergast. Haar zusje was vijftien jaar oud.

De moeder, het zusje en de vader van Lotty Huffener.

De moeder, het zusje en de vader van Lotty Huffener.

‘Later hoorde ik van mensen die in Vught woonden, dat de kinderen allemaal apart in de trein werden gegooid. Zij mochten dus helemaal niet bij de ouders blijven.’ Mevrouw Huffener was blij dat ze dat op dat moment niet wist: ‘Anders heb je ook geen leven.’ ‘Het is nu zeventig jaar geleden en het is net alsof het een droom is. Je kan het je niet voorstellen.’

Mevrouw Huffener is daarna nog een jaar in Kamp Vught gebleven. Ze had een baantje bij Philips. De bezetter had eerst het idee om een diamantenfabriek in Vught neer te zetten en dat de diamantbewerkers voor hen zouden gaan werken. Maar je zet niet zomaar zo’n fabriek neer. ‘Het werken bij Philips aan de lopende band was niet zo erg.’ Daarnaast mocht je binnen werken en kreeg je wat eten. Het grootste voordeel van een baantje was, dat je niet naar Duitsland hoefde.

In juni 1944 stond mevrouw Huffener op de transportlijst. De trein was een goederentrein. ‘Af en toe ging er iemand zitten, maar dat was niet best.’ De wagons waren helemaal volgepropt. In elke wagon stonden twee tonnen, waar men zijn behoefte kon doen. Mevrouw Huffener wist op dat moment wat haar te wachten stond: de gaskamer. Ze hoopte dat het allemaal snel voorbij zou zijn. ‘Ze hadden geen idee dat je ook kon blijven leven.’

De trein waar mevrouw Huffener in zat had Auschwitz als bestemming. Daar werden ze geselecteerd op wie er naar de gaskamers moest en wie er mochten blijven leven. Als je mocht blijven leven kreeg je een nummer op je arm getatoeëerd, werd je kaalgeschoren en je kreeg een gevangenisjurk aan.

Lotty Huffener werd bijna gelijk overgeplaatst naar Reichenbach. Ze kreeg daar een baantje bij Telefunken, deze fabriek lag vlakbij het kamp. Het was koud in Polen. Je had weinig kleren en nauwelijks haar op je hoofd.

Toen de Russen en de geallieerden kwamen overvliegen moesten ze weg uit Reichenbach. De Duitsers gingen de schuilkelders in. ‘Wij konden niets doen, want waar moest je naar toe?’ Niet veel later werd duidelijk dat mevrouw Huffener moest gaan lopen onder begeleiding van een paar militairen(de dodenmars). ‘We hebben tien dagen gelopen zonder dat we eten of drinken kregen.’ ‘Op de zevende dag kregen we wel een stuk brood aangeboden, maar dat konden we niet wegkrijgen, omdat we zo’n dorst hadden.’ Uit ellende gingen de mensen sneeuw eten.

Op 4 mei 1945 werd Lotty Huffener uitgewisseld tegen Duitse soldaten. Via Denemarken werd ze naar Zweden gebracht. Na ongeveer drie maanden reist ze terug naar Amsterdam, de plek waar ze vandaan kwam. ‘Je had daar niemand meer.’ Het huis van haar ouders was weg. Ze had helemaal niets meer. Totdat ze de viool van haar zusje terug kreeg van het onderduikadres van haar zusje. Van het Rode Kruis kreeg ze de bevestiging dat haar vader, moeder en zusje overleden waren.

IMGP5356

Lotty Huffener.

Mevrouw Huffener heeft altijd over de oorlog gepraat. Zij denkt ook dat het beter is. ‘Je kan niet leven als je het opkropt. Ze bezoekt de herdenkingen van Kamp Vught, maar naar Duitsland gaat ze niet. ‘Dat zou ik niet kunnen.’ Lotty Huffener heeft ervoor gezorgd dat er monument kwam voor de Kindertransporten. Ze liet mij veel foto’s zien van de herdenkingen. Ook deze twee foto’s:

Herdenking Kamp Vught.

Herdenking Kamp Vught.

Herdenking Kamp Vught.

Herdenking Kamp Vught.

De witte ballonnen, zij stonden voor voor de overledenen.

Mevrouw Huffener droomt nog over de verschikkingen van de Tweede Wereldoorlog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s