Terug naar de kampen

In 2014 ben ik dit blog begonnen voor mijn opleiding Journalistiek. Inmiddels ben ik afgestudeerd en heb ik besloten om door te gaan met dit blog. Het blog is over de jaren heen steeds meer uitgebreid en kijk ik niet alleen meer in Nederland naar de kampen, maar ook over de grenzen.

Inmiddels hebben de overlevenden van de Tweede Wereldoorlog al een aardige leeftijd bereikt. De meesten die bewust de oorlog hebben meegemaakt zijn nu in de tachtig en ouder. Over een aantal jaren zijn er geen overlevenden meer en zullen we de verhalen over de Tweede Wereldoorlog alleen nog kunnen lezen of bekijken. Vandaar dat ik jullie nu terugneem naar de vijf bekendste kampen in Nederland die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers zijn opgezet en ik hoop dat ik nog met overlevenden kan praten.

In 1941 begonnen de Duitsers met het opzetten van kampen in Nederland. Gevangenen moesten hard werken in de kampen, werden getreiterd en mishandeld en daarnaast vonden er ook executies plaats. Maar in Nederland waren geen kampen met gaskamers. Soms levert het begrip concentratiekamp verwarring op, vaak denkt men dan aan Auschwitz, een kamp dat gaskamers had. Maar het begrip concentratiekamp betekent: een kamp waar de nazi’s joden, zigeuners, homo’s, communisten, politieke tegenstanders en krijgsgevangenen zonder proces gevangen konden houden.

De vijf bekendste kampen in Nederland waren: Kamp Schoorl,  Kamp Westerbork, Kamp Amersfoort, Kamp Ommen en Kamp Vught.

Kamp Schoorl was het eerste kamp in Nederland, waar joden, communisten en politieke tegenstanders werden opgesloten. In februari 1941 kwam de eerste groep joden aan in Kamp Schoorl. Het Kamp lag in de Provincie Noord-Holland. In vergelijking met de andere kampen was het regime milder. Eind oktober 1941 werd het kamp alweer gesloten vanwege drie factoren: het kamp was te klein, het lag te dicht bij de kust en het was te ver verwijderd van een spoorlijn.

Kamp Westerbork was al gebouwd in 1939. Het kamp stond toen nog onder Nederlands bewind, het was toen bedoeld als opvangcentrum voor de gevluchte joden. In mei 1940, toen het Nederlandse leger capituleerde, zagen de joden in Westerbork de bui al hangen. Ze probeerden nog te vluchtten, maar die poging mislukte. Ze werden teruggebracht naar Kamp Westerbork. Vanaf dat moment werden de regels strenger.
In 1942 nam de SD (Sicherheitsdienst) de leiding over van de Nederlandse kampleiding. Vanaf toen stond Kamp Westerbork bekend als Judendurchgangslager Westerbork.

Kamp Ommen, beter bekend als Arbeitseinsatzlager Erika, was bedoeld voor mensen die door de Nederlandse rechters waren veroordeeld wegens het overtreden van de distributiewetten. De gevangenen hadden het zwaar, ze werden voortdurend geschopt of geslagen. Kamp Ommen was het enige kamp in Nederland dat geen militairen als bewaking had. De bewakers waren werkelozen. Ze noemde zichzelf de Kontrollkommando. Deze bewakers waren wreed, ze sloegen de gevangenen met knuppels, met de vuist of met zwepen.

Het enige officiële SS-concentratiekamp in Nederland was Kamp Vught. Het viel dan ook rechtstreeks onder het hoofdcommando van de SS in Berlijn. De bouw van de barakken werd gefinancierd met geroofd joods kapitaal. Kamp Vught werd gebouwd omdat de doorgangskampen Amersfoort en Westerbork te vol raakten.

Ten slotte: Kamp Amersfoort. Eerst was het kamp van de Nederlanders, maar toen het Nederlandse leger capituleerde namen de Duitse bezetters het kamp in. Het werd Polizeiliches Durchgangslager Amersfoort. Op 18 augustus 1941 arriveerden de eerste gevangenen in Kamp Amersfoort. In Kamp Amersfoort werden vrijwel alleen mannen vastgezet, heel af en toe werden vrouwen vastgezet.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s